66km prachtige piste om de Dogonvallei uit te geraken. Op sommige plaatsen is er aan weerszijde van de truck maar 1 cm plaats om door te geraken, maar de dorpjes en mensen die we tegen komen zijn prachtig.

In Koro,de laatste stad voor de grens met Burkina Faso wordt er getankt, bier ingedaan en Anton’s band hersteld. De grensformaliteiten verlopen zonder problemen.

Aan de Burkinese kant komen we eerst bij de politie. Terwijl Alex de papieren in orde brengt, speel ik even met Luna. Een korpulente agent kan zijn ogen niet geloven, als hij ziet hoe Luna de stok die ik gooide, mooi terug bij mij brengt. Als ze nadien de stok bij hem brengt, probeert hij het ook eens om de stok te werpen. Ons Loen brengt mooi de stok terug bij hem. De man is verrukt. Als hij bij het afscheid ook nog een pootje krijgt is hij helemaal in zijn sas. Dit is een verhaal om voort te vertellen.

De kampplaats in Ouahigouya is nog smeriger als vorig jaar, maar er is hier afgesproken met mensen van de Gehandicapten Associatie van Burkina. Bij de scouting hadden ze Gert ontmoet en laten weten dat een laspost om aan hun rolstoelen te werken wel welkom zou zijn. Frank heeft er zo een ter beschikking gesteld, tot grote vreugde van deze mensen.

Ze waren met een vrij grote delegatie gekomen voor de in ontvangstname. Het is een fantastisch initiatief, want in Burkina is er geen subsidi of zorg voorzien voor gehandicapten. Meestal krijgen ze ook geen scholing, omdat ze er niet geraken, maar de Associatie probeert zoveel mogelijk deze mensen te bereiken en te helpen. Het was een ontzettend emotioneel en aangrijpend gesprek dat ik met de voorzitter had. Een pracht van een kerel.

Dan was het tijd om het kamp op te zetten. De MANkat had weer water voor douches, en daar heb ik gretig gebruik van gemaakt.

De nacht zal weer kort zijn. Eerst de gebruikelijke stadsgeluiden en dan al heel vroeg in de ochtend de Imams van verschillende moskeeên die om ter hardst hun oproep tot gebed lanceren.