You are currently browsing the monthly archive for oktober, 2008.
We worden al vroeg gewekt door lawaai, en als we buiten kijken zien we marktkramers druk in de weer met hun tentjes op te zetten, dus vlug uit de veren. Anton heeft al een heerlijk potje koffie gezet en met een boterhammetje erbij maakt het ons weer klaar zijn om op weg te gaan.
Ontbijt in Langres
We zullen wel zien hoever we geraken. Het wordt een vermoeiende rit want met momenten valt de regen met bakken uit de hemel en bovendien is het vrijdag, dus extra druk verkeer.
Tegen een uur of 8 houden we het voor bekeken. We gaan vlug iets eten en parkeren onze trucks aan de haven van La Grande Motte, voor hopelijk een goede nacht.
Maar even later barst de hel los. Een zware storm raast de volgende uren over ons. Even ongerust, maar de tent is erg solide en doorstaat deze test perfect. Uiteindelijk toch in slaap gevallen.
Het zijn behoorlijk drukke en stresserende dagen geweest om alles klaar te krijgen voor de reis, maar eindelijk zijn we vertrokken.
Alex en Luna in de MANkat
Het is donderdag 30/10 20 uur het regent pijpestelen en het is erg koud, maar onze hoop op zon ligt op het Afrikaans continent.
Anton en René zijn reeds vanmiddag vertrokken en zij zijn tot Langres geraakt, wij zullen proberen hun daar te vervoegen. Ondanks het slechte weer verloopt de reis vlot en tegen 3 uur parkeren we de MANkat langs Anton.
De daktent die we ons voor deze reis aangeschaft hebben, bewijst meteen zijn nut, want binnen de 10 minuten liggen we hoog en droog te slapen.
Het afgelopen jaar hebben we vaak aan ons Afrika avontuur terug gedacht.
Er is ondertussen heel wat veranderd in ons leven. Zo zijn we de trotse grootouders geworden van een flinke kleinzoon Liam, en hebben we onze zaak verkocht, zodat we meer tijd zullen hebben voor onze passie: Afrikareizen
Het laatste staat er weer aan te komen. We zullen ook dit jaar weer de assistentie doen voor de Touareg-trail, die doorgaat van 1 November tot 1 December 2008.
Van 19 t/m 21 september ging het ontmoetingsweekend door in Ronse.
Kort na de middag gingen we op weg. Wij, dat zijn dit jaar niet alleen Alex en Ik maar ook onze Border Collie, Luna genaamd. Vorig jaar was ze te klein voor het avontuur, maar deze keer gaat ze mee. Zo kan ze al kennis maken met de andere teamgenoten en deelnemers.
Het was een fijn weerzien met het team, dat bijna hetzelfde is als vorig jaar, alleen de dokter en de kok zijn vervangen.
Alle voorbereidingen verliepen vlot, we krijgen er al routine in .En s’avonds werden we door Gert uitgenodigd voor een gezellig (en lekker) diner.
Wij slapen in de Unimog, hetgeen goed meevalt. Alleen zijn de nachten al echt koud, gelukkig hebben we goede slaapzakken.
Vroeg uit de veren, douchen en dan begint de drukke dag. Ontbijt klaarzetten voor de toekomende deelnemers, administratie in orde brengen , mensen wegwijs maken enz…
Er zijn dit jaar 24 teams, en in tegenstelling tot vorig jaar, is het dit keer een internationale aangelegenheid. Er zijn deelnemers uit België en Nederland, maar ook uit Finland, Zweden, Engeland en Frankrijk.
Er wordt gesocialized en ervaringen uitgewisseld, er zijn de workshops van GPS, bushmekaniek 
en kamphygiëne en de meeting waarbij de deelnemers zichzelf voorstellen en hun motivatie voor aan deze rally deel te nemen in enkele (vaak grappige ) woorden uitleggen.
Ondertussen worden de Geitjes of op zijn Hollands, Eendjes grondig gecontroleerd op geschiktheid voor Afrikaanse wegen.
s’Avonds is er BBQ ten voordele van het Rode Kruis van Grand Popo, met aansluitend de presentatie van de Lybia Desert Challange. Heel wat mensen hebben hun goed hart laten zien, zowel ex-Touareg 
als Lybia Desert deelnemers zijn speciaal voor deze avond gekomen . Het keukenteam heeft zich weer eens overtroffen en het is al lang na middernacht als de laatste naar huis of naar hun slaapplaats gaan.
Zondag is gebruikelijk de praktische dag. De route wordt uitgelegd , de specifieke problemen die bij zo een reis kunnen opduiken, besproken, en de aanvragen voor de visa’s ingevuld.
En Luna ? Die heeft zicht tot de mascotte van de Touareg-trail ontwikkeld. Iedereen speelt met haar, en ze heeft de tijd van haar leven.
Tegen een uur of vier zit het er voor de deelnemers op. Wij moeten nog wat opruimen, en laatste afspraken maken, en dan gaan wij ook naar huis , moe maar tevreden. En nu aftellen . Voor ons zal dat 30 oktober worden, want met de vrachtwagen moeten we eerder vertrekken om optijd in Barcelona te zijn.
