Bij het ontwaken is het meteen uitkijken naar onze achtergebleven vrienden. Gelukkig komen ze even later aan, allen ongedeerd maar doodop. Toch moet er vandaag doorgereden worden, weliswaar geen piste, maar 550 km slechte asfalt. De “Route de l’espoir” is een beruchte baan (waarschijnlijk moeten we hopen om zonder kleerscheuren aan te komen).

 

Normaal zouden we tot Tintane rijden vandaag, maar dat zouden nog 150 km extra zijn en er werd besloten om ons kamp eerder op te slaan. Voor de meesten, ook voor ons, zal het een lange dag worden.

 

De omgeving is wel weer de moeite waard. Aanvankelijk rijden we door duinengebied, prachtig afwisselend rood en wit zand. Regelmatig komen we door armoedige dorpen, het vuil ligt er overal, vooral plastiek zakken worden gewoon weggegooid. Jammer genoeg hebben de mensen hier nog geen benul van milieubescherming.

 

 

De wind staat sterk en even zitten we aan de rand van een zandstorm. Voor de Silverduck van de broertjes Wijnants wordt dit bijna fataal. Een windstoot rukt ze van de baan en ze duiken in een van de vele diepe gaten langs de weg.

Gelukkig zijn ze ongedeerd, maar de geit moet hersteld worden. Rudi en David zijn er vlug bij en wij worden via CB opgeroepen om zo snel mogelijk te komen met de reserveonderdelen.

 

In de brandende zon werden de draagarmen en stuurstang vervangen, waarna iedereen weer door kon rijden, maar we zullen het kamp zeker niet voor donker bereiken.Het zal dus extra uitkijken worden, want niet alleen zit de weg vol potholes, vee en andere dieren lopen zomaar over straat. Zeker s’nachts, want dan zoeken ze de warmte van het asfalt op.

 

Het landschap wordt een afwisseling van duinen en savannen. We moeten ook nog een col over. Vlak voor donker bereiken we de voorlopers van het gebergte met prachtige rotsformaties.

 

Eens donker is het geen lachertje meer, we moeten de weg afturen naar gaten, dieren en mensen. Verlichting is er niet en op bepaalde stukken ligt de berm bezaaid met kadavers van koeien, geiten en ezels in verschillende staat van ontbinding, gepaard gaand met een afschuwelijke stank.

 

De Mauretaniërs zijn fanatieke moslims, en een dier dat doodgereden wordt is niet halal en mag dus niet aangeraakt worden, dus laten ze het maar liggen.

 

Wij zijn dan ook blij als we het kamp bereiken, onze ogen pijnlijk van het turen in het donker. Veel eten moeten we niet, te moe. Onze slaapplaats onder de MAN-Kat zoeken we dus snel op.