You are currently browsing the monthly archive for november, 2007.
De vlucht is goed verlopen, maar de aankondiging dat de temperatuur in Parijs 5°C is, doet ons beseffen dat ons grote avontuur nu echt voorbij is. Een bus van Emmanuel’s bedrijf pikt ons op en brengt ons naar een druilerig Brussel. Aan het Zuid-Station wordt afscheid genomen van de anderen. En dan gaat ieder zijn eigen weg.
Terug aan ‘t werk, met spijt dat het over is. We zullen uitkijken naar de aftermeeting en dromen van een volgende keer.
Groetjes,
Chris en Alex
Nog een zware dag voor de boeg. Alles moet gepakt of herpakt worden. Anton’s vrouw is aangekomen, zij zullen samen terug rijden, en hij wil onze spullen meenemen, want op de boot is het niet zo safe.
De hele dag zijn we nog bezig. Nog even zwemmen, dan douchen en als afsluiter een laatste teammeeting in de bar. Eten doen we vanavond bij de plaatselijke Chinees, en dan met de bus naar de luchthaven. Het inchecken is nog een heel gedoe, maar om middernacht stijgen we op.
Hier zijn nog een paar portretten:
De brunch die voorzien was, is wel heel apart. Nu ja, in Afrika weten ze niet echt wat brunch is, iets tussen ontbijt en lunch. Dus maken ze roerei met frieten.
En dan de laatste 40km naar Cotonou. We volgen de “Route du pecheur”langs het strand tussen de palmbomen langs vissersdorpjes. Maar eerst stoppen we nog even bij het slavenmonument. Vroeger in de slaventijd, zijn er van hieruit honderdduizenden slaven verscheept naar de nieuwe wereld. Een plaats om even stil te staan.
Bij het binnenrijden van Cotonou moeten we ook nog door de sloppenwijken waar onvoorstelbare taferelen zich voor onze ogen voltrekken. Er is daar een verschrikkelijke armoede, en dan draai je de hoek om en daar ligt dan het hotel, een en al luxe. Het was vroeger een Sheraton, maar nu het overgenomen is door de Beninese staat heet het “Benin Marina hotel”.
Vanavond na het diner is er een beachparty. Iedereen die iets betekend in Benin, zal aanwezig zijn. Zowat 1500 mensen worden verwacht. Maar wij hadden het gauw gezien. De Beninezen beginnen pas rond 2u s’nachts uit te gaan, en dat is voor ons toch iets te laat. De zware tocht van de afgelopen weken laat zich toch wat voelen.
Langs het strand naar het hotel teruggewandeld. De vissers waren de netten aan het binnenhalen, een reuze karwei, waar bijna het hele dorp aan meewerkt, en dus ook in de opbrengst deelt.
Na het ontbijt, even tijd om mijn dagboek bij te werken, en dan is er de prijsuitreiking. Buiten de grote prijs waarbij een gratis deelname volgend jaar te winnen was, door opdrachten uit te voeren tijdens de tour, en met het puntenklassement voor assistentie, zijn er nog prijzen voor de pechvogel, de moedigste en voor de beste teamspirit.
Nadien terug naar Grand Popo voor een drankje en de winkeltjes te bekijken. Wij hebben ook ingeschreven voor de “lagoontour”. Met een motor worden we enkele kilometers verder naar de aanlegsteiger van de boot gebracht. Maar wat wij dachten dat een tochtje van ca. een uur zou zijn, werden vier lange uren. Eerst kondern we nog wat zien, maar de laatste twee uren was het donker. Bovendien viel onze boot ook nog zonder benzine en moest ze door de tweede boot getrokken worden.
Toen we aankwamen, begonnen die booteigenaars onder elkaar ruzie te maken. Wij gingen er vlug vandoor, maar hadden geen vervoer terug. Gelukkig werd er een oplossing gevonden. En zo zat ik op de laatste dag van de Touareg trail toch ook eens in een geit.
Veel te laat voor het diner, maar ze hadden nog voor ons overgehouden, en het smaakte.
Al vroeg vertrekken we uit Abomey richting Grand Popo, onze eindbestemming. Enkel nog asfalt tot de laatste péage op 5km voor de stad. Hier verzamelen we en zullen onder politie escorte naar het strand van Grand Popo rijden. Het is ongelofelijk, overal hangen spandoeken met “Welcome Touareg Trail” en als we uiteindelijk aankomen, moeten we toch even slikken.
De ontvangst is zo overweldigend, honderden kinderen zingen en roepen en wuiven naar ons. Er zijn kraampjes opgesteld en er zijn Voodoo dansers. Het hele dorp is in feest omdat wij aankomen. Het officiële gedeelte heeft natuurlijk zijn schaduwkant. De saaie ellenlange speeches van hoogwaardigheidsbekleders moeten we gelaten ondergaan. Daarna worden we vergast op een receptie waar de beaumonde van de omgeving, evenals een hele resem ex-pats aanwezig zijn.
En dan naar het strand van Awale plage. De tropische cocktail uit een cocosnoot ging er goed in, maar de geiten het strand op krijgen was een hele klus. Ook de MAN- Kat en Anton’s “camioneke” kregen een plaats in het zand.
En dan de finale, met zijn allen een duik nemen in de oceaan. We waren er wel gauw uit, want de stroming is zo sterk dat hij je onderuit haalt. En ik ben niet de beste zwemmer moet ik toegeven.
Bij schemering, is er nog een laatste goede doel. Het gaat om een project ter bescherming van de zeeschildpad. Eitjes werden uitgegraven, en in een beschermde omgeving uitgebroed, en nu de jongen ongeveer 5 centimeter zijn, worden ze terug in zee gezet. Hun overlevingskans is ongeveer 5%, maar anders zouden het er nog minder zijn.
Na een heerlijk diner rond een feeëriek verlicht zwembad, worden we door de eigenares naar haar huis gebracht waar we in een van de gastenkamers mogen logeren.
