You are currently browsing the monthly archive for oktober, 2007.
Een prachtige zonsopgang, een schaapherder die zijn kudde langs ons kamp voert, een fantastische ochtend.
Eerst de gebruikelijke ochtendactiviteiten, maar bij een bushkamp is er extra werk. Want geen bushkamp zonder HUDO, en natuurlijk moet de omgeving ook gerespecteerd worden.
En dan wil Alex natuurlijk zien waar we de avond voordien doorgereden zijn, dus doen we de piste nog eens over in omgekeerde richting. Ik kan jullie verzekeren dat er een paar ongelooflijke stukken tussen zaten die nu bij klaarlichte dag nog griezeliger zijn.
Daarna naar de beroemde watervallen van Ouzoud. In kilometers valt het mee, maar over de bergen valt het tempo een stuk terug en de uren lopen door. Voor het eerst zien we ook de besneeuwde toppen van de Hoge Atlas, formidabel!
Het is een prachtige rit in een Marokko dat veel groener is dan ik ooit had kunnen denken. Camping La Nature ligt vlak aan de watervallen en omdat het nog licht is wandelen we er nog even heen. Wondermooi gewoon.
Dan een probleempje, de MAN-Kat kan de camping niet op, de poort te smal, of de truck te breed, je zegt het maar. Resultaat: wij blijven buiten de poort staan en slaan daar onze tent op. We kregen zo’n werptentje van Mark, de kok, want de straat is te hard om haringen in te slaan. Handig ding zeg, zo’n tentje, op 2 seconden staat het recht. Moeten we voor de volgende keer toch ook eens kopen.
Je denkt misschien, is dit wel veilig zo op straat. Wel, we stonden er nog maar net of de plaatselijke politie kwam ons al verzekeren dat we volkomen veilig zouden zijn. Zij zouden daar persoonlijk over waken. En dat deden ze ook, ze zetten zich op een stoeltje bij de truck en zouden daar niet weggaan. Een Fantaatje als verfrissing lieten ze zich welgevallen, en voor een praatje waren ze altijd te vinden. Wij werden privé bewaakt dus konden we op onze beide oren slapen.
6u, de toeter gaat en dat betekent opstaan. Het keukenteam is al volop met het ontbijt bezig. Overal kruipen slaperige koppen uit de tentjes, maar het frisse briesje maakt ze direct wakker. Vlug tent opruimen, ontbijten en dan de briefing voor de dag. Tegen 7u30 rijden de geitjes de kampplaats af.
Wij hebben nog wat werk om de watertank in de MAN-Kat te vullen, maar dan gaat het mis: een kraan staat een beetje open en we zitten met een serieus lek. Dus bagage verplaatsen en dan als een aapje ondersteboven op een band van de truckgaan hangen om te proberen om de kraan te dichten. Gelukkig krijgen we het voor elkaar en met een vertraging van twee uur gaan we op weg.
Eerst een stuk autobaan tot Rabat en vandaar via de national naar Boujad. Eens van de autobaan af wordt het leuk. Prachtige vergezichten en onooglijk kleine dorpjes waar je het echte leven van de doorsnee Marokkaan voor je ogen ziet voorbijtrekken.
Even stoppen voor een glaasje muntthee hoort erbij. De MAN-Kat blijft nooit onopgemerkt en vaak komen de mensen voor een praatje naar ons toe.
Voor lunch een picnic in een prachtomgeving, waar enkel de koeien komen kijken wie er daar nu wel zit.
Vlak buiten Boujad gaan we de piste op, maar het is ondertussen donker geworden en het valt niet mee om het begin ervan te vinden. Ook nu bieden zich helpers aan. Eentje kruipt bij ons in de truck om ons de weg te wijzen.
Eindelijk op de piste, voor Alex is het een extra uitdaging zo in het donker met de MAN-Kat. Op sommige momenten is het echt wel bangelijk. Soms moeten we uitstappen om de weg te verkennen. Na ongeveer 12km komen we Gert tegen, hij komt onderdelen halen, want de eerste veerpoten zijn eraan. Twee 2CV’s moeten opgekalefaterd worden, dus voor het technisch team wordt het doorwerken.
Het grappige is dat de kampplaats op slechts twee kilometer van de asfalt ligt, en wij 15km piste rijden in het donker. Het bushkamp ligt in een bos, maar we zullen tot de ochtend moeten wachten om te zien hoe prachtig het er is.
Het keukenteam heeft in ieder geval weer fantastisch werk geleverd. We krijgen een groentencurry met rijst, voorafgegaan door een kippesoepje en als dessert verse fruitslade. Niet slecht hé.
Goed geslapen, fris op en dan was er een lange dag op de boot. Gelukkig werd die gebroken door enkele meetings met laatste aanwijzingen voor de komende maand. Tegen 19u moesten de cabines leeg en werden we volgens garage ingedeeld in groepen.
Maar we waren bijna in Afrika en we zullen het geweten hebben. Alles ging van toen wat langzamer. Dus werd het al bijna 21u voor we van de boot konden, en toen waren we in Tanger haven.
Chaos is hier uitgevonden. Massa’s douane en andere lopen door elkaar en niets gaat vooruit. Het is dan ook een stuk na 23u als we de haven uitrijden. Maar alles is perfect verlopen, de vrachtwagen werd niet gecontroleerd behalve de papieren, en iedereen was uiterst vriendelijk.
Tot Assilah, ons eerste kamp, was het nog 45km rijden.
Ondanks het late uur maakte het keukenteam nog een maaltijd klaar, en dan de tent in. Het is dan al 2u30, we zullen wat sneller moeten gaan slapen nu we zo weinig tijd hebben. Maar so far so good en morgen gaan we ertegenaan.
Iets langer geslapen vandaag. We hadden de hele dag vrij, want de boot zou pas om 18u afvaren. De anderen zouden nu ook gauw aankomen. Er moest nog gesleuteld worden aan de winch van de MAN-KAT. Ikzelf had dus alle tijd om mijn dagboek bij te werken.
Rond 11u belde Gert dat ze er bijna allemaal waren en dat ze op ons wachtten aan de Olympische haven. Dus wij daarheen.
Het was een prachtig gezicht al die geitjes op een rij en daarbij enkele Jeeps en onze twee trucks. Voor de wandelaars waren wij een attractie die veel belangstelling oogstte en op vele foto’s kwam. Vooral onze MAN-Kat was gegeerd om voor te poseren, en dat niet enkel door Japanners.
Ondertussen moest er nog gewerkt worden, de sponsorstickers moesten op de wagens geplakt worden, spullen overgeladen, enz.
Tegen 15u werd het startschot gegeven. Op weg naar de ferry was er nog even een probleem: in de drukte waren we even verkeerd gereden, maar een behulpzame gast op een mobilletje loodste ons feilloos door het verkeer naar de ferrryhaven. Het bleek een landgenoot uit Luik te zijn die met zijn familie in Barcelona woonde. Ook ‘papa’ werd erbij gehaald en die had ook verhalen over reizen door Afrika. Toffe mensen.
Rond 17u reden we eindelijk de boot op. Het leek net een grote walvis die ons opslokte.
De cabines vielen mee, het was er alleen erg warm. Na een overheerlijke douche gingen we het dek op om een frisse neus te halen. Na het diner (dat overigens niet om naar huis over te schrijven was) deden we in de bar nog een babbeltje met Anton en dan was het bedtijd. Erik en Nele met wie we de cabine deelden sliepen al, dus moesten we stilletjes naar bed.
Tot morgen.
De nacht was goed verlopen. Bij de bakker werd een vers knappende baguette gekocht en met een heerlijk tasje koffie konden we er weer tegenaan. Op naar Barcelona.
In Narbonne kon de eerste trui al uit. De zon was al de hele dag van de partij en nu begon ze ook warmte te geven.
Ook vandaag geen problemen. In Barcelona was het even zoeken naar een geschikte slaapplaats, maar ook dat vonden we. In Anton’s douchetentje konden we ons zelfs opfrissen. Daarna gingen we de stad in voor het avondmaal dat we zelfs buiten op een terrasje konden gebruiken. En dan onder de wol.
